مقیاسهای فاصله
امروز یکی از دوستان قدیم دوباره من را به حال و هوای دانشجویی برگرداند و باعث شد تا این سروده قدیمی ام که متناسب این حال و هواست به ذهن متبادر شود:
"" وقتی تمامی آینه ها رنگ میشوند
خورشید و ابر وارد یک جنگ میشوند ""
"" دلهای غرق خون شده در سوگ پنجره
با قطره های گریه هماهنگ میشوند ""
"" آن لحظه لحظه ایست که در قاب دیده ها
پروانه های پر زده بی رنگ میشوند ""
"" پایان درس عشق هم اعلام میشود
یاران خسته منتظر زنگ میشوند ""
"" کز میکنند هر چه قناریست در قفس
مات ترانه های بد آهنگ میشوند""
"" یادش به خیر لذت شعر تغزلی
امروزه از غزل همه دلتنگ میشوند ""
"" باید روانه شد که در اینجا تصاعدی
مقیاسهای فاصله فرسنگ میشوند ""
و در پایان سپاس از همه دوستانی که من را هنوز وبلاگ نویس نشده ، دلگرم کردند.